Bir Şairin Savaşı (İzel Kaya)

Çaresizlik bir şairin dizelerinden şırıl şırıl bir yağmur gibi dökülürken dinleyenlerin kalplerini alıp götürüyor duygudan duyguya.
      Gecenin zifiri karanlığında yolunu kaybetmiş küçük bir çocuk kadar korkmuş, gökyüzündeki ay kadar yalnızken şair ürkekçe kâğıda geçiriyor duygularını. Korkuyor, korkuyor sessizliğin içinde kaleminin çıkardığı hışırtılardan. Kafasının içinde yarattığı dünyada bir fırtına çıkmasından korkuyor. Kalbinden geçenlere zor yetiyorken sayfalar. Kafasındaki fırtınayı durdurmaya yeter mi kâğıtlar? Dünyadaki ağaçlar... Yalnızlığın en karanlık noktasında tek destekçisi sayfalar. Sayfalara anlatıyor derdini, sayfalarla dindiriyor korkusunu. Bir destekçim olsa... Tek bir destekçim olsa hayatım nasıl olurdu diye geçiriyor aklından umutsuzca. Umudu tükendi, tükenecek. Ama biliyor ki, umudunu yitirdiği anda içinde kalan bir parça ruh kırıntısı da karanlığın içinde yok olacak. Belki bir yerlerde kendiyle aynı duygular içinde yaşayanlar vardır diye savaşıyor hisleriyle. Yanılıyor belki de. Yanlış düşünüyor. Salıvermeli kendini. Bırakmalı öylece kara göklere. Kül rengi bulutlar arasında kuşlar kadar özgürce dolanabilmeli. Fakat savaş diyor bir ses içinde bir yerlerden. Karanlığınla, kendi karanlığınla savaş. Battıkça batıyor bir duygu bataklığına. Gittikçe içinde yok olduğunu bilse de bırakamıyor kendini.

        Son bir kez daha düşünüyor bu duygu karmaşasının arasında. Savaşmak mı? Yoksa bütün her şeyi salıvermek mi?