Milliyetçilik (Ümran Sağlam)

Ben laikçi , halkçı biri miyim bilmiyorum , ama milliyetçiyim ben ,en derinine kadar hem de.Nasıl olmayayım ki?İki aylık bebeğinin örtüsünü mermilerin üstüne örten Nene Hatun'un evladıyım ben.Altı yedi yaşlarda savaşa giden Ali'nin , Mehmet'in , Ömer'in kardeşiyim ben.İsmet Paşa'nın Kazım Karabekir'in Mustafa Kemal'in torunuyum ben. Bizim için karılarını dul , çocuklarını yetim bırakan babaların çocuğuyum ben.O güzel kırmızı beyaz bayrak yere inmesin diye , üstüne suikast düzenlenen ama hala son sözü bayrak olan şehidin son umuduyum ben. Biz milletken , bayrakken , toprakken , milliyetçi olan ben olmayayım da kim olsun sorarım size?

Yorumlar

Yorum Gönder

Teşekkürler
#SSBL

Bu Haftanın Çok Okunanları

Bulanık ve Anlamsız Ufkun Öteki Yüzü (Hatice Ceren Tırış)

Yorum Gönder
Geldiğim bu son şehirden öylesine sıkıldım ki, hep aynı renkli olan çatılardan atlayıp ölmek istiyorum ama ne yazık ki ben bir kuşum. Bu çağda kuş olmak insan olmaktan daha zor azizim! Hep uçup, hiç konacak bir yer bulamamak… İyice yaşlandım artık. Gün doğumunu izlemeyi beklerken göçü kaçırmışım. Anlayacağın bu sıkıcı kentin kırmızı çatılarında ölmeye mahkûmum. Oysa hep bulutlara gömülmek istemişimdir. Ama yinede güzel yaşadım azizim, en azından yaşadım. Aşağı bir bakıyorum da, insanlar tüm hayatları boyunca ölüp son günlerinde yaşamaya çalışıyorlar. İçlerinde büyüttükleri o koca hiçlik bilinmezliğe karışırken üstlerinden uçuyorum. Şimdi sana anlatacağım hikâyeyi iyi dinle, zira zaman daralıyor. Titrek bir suyun üzerinde kendimi ilk defa gördüğüm o sabahtan başlayacağım. Henüz çok gençtim. Gece sabaha bürünürken yıldız tozlarını çektiğim ciğerlerim sağlıklı, ılık rüzgârların gezindiği tüylerim canlıydı. Kanat çırpışlarımı hızlandırınca koşar adım oluyordu şehir. Bir 21...
Devamını okuyun

Son Hikâye (Eylem Buket Görgülü)

Yorum Gönder
Hayatımın en zor vedasını yaşadığım yorucu günün bitiminde içimi ürperten bu soğuk ve yalnız odada tek başımayım. Çocukluğumun en güzel zamanlarını geçirdiğim,bahçedeki halattan yapılma salıncakta saatlerimi harcadığım ve o içinde her zaman akide şekeri barındıran ahşap dolaplı bu evde ilk kez yorgun bir şekilde yatağıma uzandım. Şimdi içimde 6 yaşındayken dedemin yaptığı uçurtmayı elimden kaçırdığım zamanki gibi azalmayan bir hüzün var. O zaman nasıl baktıysam çaresizce elimden kaçan uçurtmama bugün de o  çaresizlikle  babaannemin gözyaşlarını sildim. Tam 18 yıl sonra ilk kez köye gelmemin sebebi ne uçurtma uçurmak ne salıncağa binmek ne de kiraz ağacının dibinde oturmaktı. Bu sefer hayatımın kahramanı dedemi uğurlamaya gelmiştim.    Dedemle yaşanmışlıklar bizi hep ayrı düşürmüştü. 6 yaşındaydım çoğu şeyi ayırt edemiyordum ama babamın bir hata yaptığı ortadaydı. Apar topar dedemin evinden ayrıldığımız zamanı hiç unutmam. Hayatımda bir o gün bir de bugün gözyaşl...
Devamını okuyun

Gece Yarısı Güneşi (Şevval Çakıcı)

Yorum Gönder
I. Gün   Güneş ışığını aya devretmekle, gölgeler insanları terk etmekle ve şehir sessizliğin sesine gömülmekle meşguldü.Şuğra isimli genç gazeteci, şehrin bütün sokaklarını bir ilham kaynağı arayarak dolanmış ve günün son durağı olarak ‘’Gece Yarısı Güneşi’’ isimli dükkanı seçmişti. Dükkanda duvarı baştan sona kaplayan bir kitaplık, bir kahve makinesi, insanın anlamak için bir kaç defa bakmasını gerektiren büyük tablolar, üzeri minderlerle örtülmüş büyük kanepeler, masalar, destelerce kağıt, saksılar ve taş plaklar vardı.Aradığı şey burada mıydı, bilmiyordu. Nerden başlayacağını da bilmiyordu.Tek bildiği, bir fikir kırıntısına ihtiyacı olduğuydu.Gerçi onun da nerde satıldığını bilmiyordu. ‘’Affınıza sığınarak bir şey sormak istiyorum.Burada tam olarak ne satıyorsunuz?’’ Genç kız sorusunu masumane bir gülücükle taçlandırdı.Ve o anda gökyüzünden kayan yıldızdan habersizce fikir satıyoruz demesini diledi.Yaşlı adam beklediği ya da duymak istediği soruyla karşı karşıya kal...
Devamını okuyun